NC
MY ROOMMATE – 17.
“ไปตอบที่ห้องนะ..”
เมื่อทั้งผมและฮันบินกลับจากที่นั้นและมาถึงห้อง
ต่างคนก็ต่างไม่มีใครพูดอะไรและสาเหตุอะไรก็มิอาจทราบได้แต่ก็พอจะเดาได้ก็เพราะประโยคที่ผมพูดก่อนกลับมาน่ะสิ
โอ้ย.. กูพูดออกไปได้ยังไง
อยู่กับมันนี้ ‘แรด’ ขึ้นทุกวันเหอะ
แล้วจะทำยังไงดีวะครับ T^T
“พี่จิน..”
ผมควรจะตอบอะไรดีง่า.. เพราะความที่ผมหมดปัญญาว่าจะพูดอะไรออกไป
สติของผมที่เหลือน้อยนิดก็สั่งให้ผมหันหน้าไปหาคนที่พึ่งเรียกเป็นคำตอบ
และเมื่อผมหันไปหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนก็ห่างจากหน้าของผมไม่ถึงคืบและไม่ถึงวิริมฝีปากได้รูปของฮันบินก็ประกบเข้าที่ปากของผมและนั้นก็ทำให้ผมหลับตาลงเพื่อรับสัมผัสที่กำลังดำเนิน..
นุ่มนวลแทบละลายแต่ตอนนี้กลับร้อนแรงขึ้นอย่างน่าใจหาย..
ลิ้นร้อนที่แทรกเข้ามาในปากของผมก่อนจะเกี่ยวกวัดหยอกล้อกับลิ้นของผมเอง
ไม่มีใครยอมใครจนต้องเป็นผมที่ผละออกจากกิจกรรมตรงหน้าแล้วหอบหายใจรุนแรง..
“ฮ่า..ฮันบิน พี่..”
ประโยคตะกุกตะกักที่หลุดออกมาจากปากของผมเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้า
ทำไมถึงต้องการคนตรงหน้ามากขนาดนี้แค่มองก็แทบละลาย..
ผมเอนตัวเข้าหาอกของฮันบินก่อนจะจับชายเสื้อของมันเอาไว้แน่น
ไม่ไหวแล้ว..
“ฮันบิน..”
“พี่..เฮ้ย!”
เสียงตกใจสุดขีดของฮันบินดังขึ้นเพราะผมที่ก้มหน้าลงกับตักของฮันบินก่อนจะเลียตรงที่ที่ส่วนนั้นอยู่แต่ก็ยังไม่ถึงตรงๆเพราะมันยังไม่ได้หลุดจากการพันธนาการจากกางเกงยีนของเจ้าของของมัน
แต่ใครสนกัน..
“พี่ผม..อึก!!”
ผมใช้ปากค่อยปลดซิบกางเกงนอกแสนเกะกะนั้นออกช้าๆ
พร้อมช้อนตาขึ้นเพื่อดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า
และสีหน้าของมันก็ทำให้ผมพอใจ เพราะฮันบินที่กัดฟันกลั้นเสียงของมันเองได้แต่พ่นลมหายใจแรงๆออกมาเป็นระยะ..
ผมยิ้มกับผลงานชิ้นโบว์แดงก่อนจะกลับมาสนใจ ‘ของ’ ตรงหน้าต่อ..
ลิ้นของผมที่แตะลงบนส่วนกลางหว่างขาของฮันบินและนั้นก็ทำให้เจ้าของกำผ้าปูแน่นจนแทบขาด
ผมมองอย่างพอใจอีกครั้งก่อนจะดึงปราการสุดท้ายของคนตรงหน้าออก
“หื่นนะไอ้บ้า..” ผมพูดไปแบบนั้นก็เพราะความใหญ่โตของสิ่งนั้นที่รู้สึกว่ามันจะขยายได้อีก
“ก็พี่นั้นแหละ ผมเลยแบบนี้..ฮ่า” ผมยิ้มรับกับคำตอบของฮันบินแล้วหันความสนใจไปให้ของตรงหน้าแทน
ค่อยๆใช้ปากรับส่วนใหญ่โตเข้าไปในปากจนหมดแล้วค่อยๆรูดขึ้นลงช้าเนิบแต่ก็ทำให้เสือตรงหน้าคำรามออกมาเสียงเบา..
“ฮืม พี่จิน..” ละเลงส่วนหัวด้วยลิ้นแรงๆพร้อมรูดปากของตัวเองขึ้นลงแรงขึ้นๆ..
จนในที่สุด..
“พี่!!”
ฮันบินตะโกนดังลั่นห้องก่อนจะผลักหัวของผมออกจากส่วนใหญ่โตแต่ที่น่าแปลกใจคือ
ฮันบินไม่ได้ปล่อยออกมาแฮะนึกว่าจะออกมาเป็นสายเลยซะอีก..
“กลั้นไว้ทำไม?”
“ก็แค่ไม่อยากให้ ‘แตก’ แค่นั้น” ฮันบินที่เปลี่ยนจากเสือเชื่องในสวนสัตว์ที่ผมเห็นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าแต่ผมคงจะไม่ได้เห็นอะไรแบบนั้นอีกแล้วล่ะก็เพราะว่าฮันบิน
‘คนเดิม’ น่ะกลับมาแล้ว..
“ตาผมรึยัง?”
“ไม่ตอบผมก็ไม่รอแล้วนะ”
คนตรงหน้าที่มองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ดั่งเสือหิวกระหายที่เห็นเนื้อกวางชิ้นใหญ่แสนโอชะวางอยู่ตรงหน้า
อันตรายแล้วล่ะ..
ผมค่อยๆถอยห่างออกจากเสือร้ายข้างหน้าแบบเนียนๆ
แต่ดูเหมือนไอ้เสือนี้มันจะรู้ทันผม
มันดึงผมให้ลงไปนอนอยู่บนเตียงแล้วมันก็ลุกขึ้นคร่อมผมไว้ทันที.. ตายๆๆ
ไม่น่าทำไปเลยจริงๆนั้นแหละ ._____.
“พี่น่ารักมากเลยนะรู้มั้ย?” มันพูดพร้อมประกบปากเข้ากับปากของผมเบาๆ ไม่ถึงวิก็ถอนออก จุ๊บหรอ?
“พี่ชอบตรงนี้มั้ย?”
“ฮะ..”
“หรือตรงนี้..”
เมื่อพูดจบริมฝีปากได้รูปนั้นก็จูบลงที่ซอกคอของผมเบาๆ ก่อนที่จะรู้สึกว่าสัมผัสนุ่มหยุ่นของลิ้นร้อนก็จรดลงมาที่คอของผมพร้อมๆกับดูดดุนแรงๆ
“ฮันอื้อ.. ไม่เอาแบบนี้..”
คนตรงหน้าหยุดการกระทำข้างต้นแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปากชนกันแล้วมันก็ยิ้มออกมา
รอยยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว รอยยิ้มที่ผมเห็นทีไรเป็นได้ใจสั่นทุกทีเลยให้ตายสิ
“ชอบมั้ย?”
“อ๊า.. ไม่รู้”
“ตอบผมดีดีสิครับ ^_____^”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าของมันทำให้ผมรู้สึกใจคอเริ่มไม่ดียังไงแล้วสิ
ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเลื่อนขึ้นมาและประกบเข้าที่ปากของผมทั้งผมและฮันบินไม่มีใครยอมที่จะเป็นฝ่ายรับแต่สัมผัสร้อนที่อกก็แทบจะทำให้ผมยอมมันไปแล้ว
นิ้วที่กำลังคลึงไปมาบนอกของผมแล้วค่อยๆเลื่อนลงไปจนมาถึงท้องน้อยและนั้นก็ทำให้ผมเกร็งไปทั้งตัว
“อึก.. ฮื้อ”
เพราะความเกร็งเลยทำให้ผมหายใจไม่เป็นจังหวะแต่นั้นก็ดูจะทำให้ไอ้คนที่ทำแบบนี้มันพอใจมากเลยสินะก็ดูจากสีหน้าตอนนี้ของมันนั้นแหละ
น่าหมั่นไส้ -
-
ไม่ทันให้ผมนินทามันในใจเสร็จคนลามกตรงหน้าก็เลื่อนริมฝีปากได้รูปนั้นลงมาจนมาถึงส่วนนั้นของผม
มันจับ ’ของ’ ของผมขึ้นแล้วรูดขึ้นลงไม่แรงแต่ก็ไม่เบา
“ไอ้..อื้อ!”
ผมกลั้นเสียงไว้ไม่ได้เมื่อฮันบินเริ่มทำแรงขึ้น
ผ้าปูที่นอนที่เคยเรียบร้อยแต่ตอนนี้กลับยับยู่ยี่และแทบจะหลุดออกจากเตียงโดยฝีมือของผม
หลับตาแน่นเมื่อสัมผัสที่เคยอยู่ใน ‘ปาก’ แต่ตอนนี้กลับไปละเลงอยู่ที่ส่วนนั้นแทน
“อ๊า! ฮันบิน เค้า..”
Hanbin’s
SIDE
สรรพนามที่คนตัวเล็กน่าจะพึ่งหลุดปากออกมาทำให้ผมตกใจและหยุดชะงักกันไปเลยทีเดียว
ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำผ้าปูแน่นจนแทบขาด
สงสัยพรุ่งนี้คงต้องซื้อผ้าปูใหม่แล้วล่ะ และสีหน้าจองคนตรงหน้าก็ทำให้ผมแทบ ‘แตก’
คนตัวเล็กที่หน้าแดงไปหมดเพราะแรงอารมณ์
เสื้อกันหนาวที่เลิกขึ้นถึงอกโดยฝีมือของผมเองมือที่กำผ้าปูข้างบนแน่นเหมือนกับโดนมัดไว้
เหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดขึ้นอยู่บนทั้งใบหน้าและเต็มตัวไปหมดแล้วก็ไอ้หน้ายั่วๆนั้นอีก..
ผละออกจากภารกิจตรงหน้าแล้วประกบจูบลงไปอีกครั้งก่อนจะถอดกางเกงคนตัวเล็กออกแล้วใช้น้ำสีขาวขุ่นนั้นป้ายลงบนช่องทางสีหวานก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปเบาๆ..
END
HANBIN SIDE.
“อึก..”
จินฮวานร้องออกมาเบาๆเมื่อนิ้วเย็นค่อยๆสอดเข้ามาแค่ปลายนิ้วจนในที่สุดก็เข้ามาจนมิดในที่สุด..
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าเปื้อนเหงื่อของคนตัวใหญ่เพราะสีหน้าของคนใต้ร่าง
ทำไมตอนปกติถึงไม่ทำหน้าตาน่ารักแบบนี้บ้างนะตัวเล็ก..
คิดได้แบบนั้นคนลามกก็จัดการสอดนิ้วเข้าไปอีกนิ้วจนเจ้าไปทั้งสามนิ้ว..
“ฮะ..ฮันบิน.. เจ็บ..”
“เดี๋ยวก็หายแล้ว..” คนลามกพูดแค่นั้นก่อนจะซุกใบหน้าลงบนลำคอขาวของแมวน้อยใต้ร่างตัวเอง..
และค่อยๆเอานิ้วออกจากช่องทางของคนใต้ร่างแล้วเลื่อนมือไปจับส่วนกลางลำตัวของตัวก่อนจะจ่อไปที่ช่องทางของแมวตัวน้อย..
“ม..ไม่เอาแล้ว..” คนตัวเล็กที่เริ่มกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นทำให้ตัวเองต้องดันคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนออกห่างจากตัวแต่เพราะแรงอันน้อยนิดคนตรงหน้าก็ไม่แม่แต่จะขยับซักนิดเดียว
ฮันบินมองการกระทำของแมวน้อยตรงหน้าก่อนจะค่อยๆดันแกนกายเข้าไปในช่องทางสีหวานของแมวน้อยเนิบๆช้าๆ..
และในที่สุดก็เข้าจนสุด จนคนตัวเล็กกอดคอฮันบินแน่น..
“อ๊า!.. ฮันบินพี่.. จูบพี่หน่อยนะ..ฮ่า” เมื่อพี่จินฮวานพูดดังนั้นคนตัวใหญ่ก็ไม่รอช้าที่จะสนองความต้องการของคนตัวเล็กทันที..
ลิ้นร้อนของทั้งสองคนที่กระหวัดเกี่ยวพันกันไม่มีใครยอมใครและจังหวะเนิบนาบที่คนตัวใหญ่เป็นคนบังคับ..
และเร่งจังหวะขึ้นจนคนใต้ร่างเสียวซ่านไปทั่วกาย
“ฮันบินพี่.. ม..ไม่ไหว” และในสุดคนตัวเล็กก็ปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้อง..
ไม่นานฮันบินก็ปล่อยออกมาก่อนจะกระตุกเกร็งสองสามครั้ง.. แล้วถอนแกนกายออกมาจากช่องทางสีหวานของคนใต้ร่าง
ไม่นานก็ล้มตัวลงนอนลงอีกข้าง
“ฮันบิน..” เจ้าของชื่อที่กระหืดกระหอบด้วยความเหนื่อยจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่..
ก็หันมาหาคนเรียกชื่อข้างกายเป็นเชิงถามว่ามีอะไร? ไม่มีถ้อยคำใดๆหลุดออกจากคนเป็นพี่จะมีก็แต่รอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้..
“ขอบคุณนะที่รักพี่..”
“ผมก็ขอบคุณที่รักคนอย่างผม..”
และไม่นานทั้งสองคนก็หลับไปพร้อมกับความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปทั้งหัวใจ..
