SF {BJIN} : Love Secret

SF {BJIN} : Love Secret 

Another : IAMKAVIP

Rate : PG-15

.



.



.



.
สวัสดีครับ ผมคิมฮันบินหรือชื่อที่คนอื่นชอบเรียกคือ B.I แหล่ะครับ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบเรียกกันแบบนั้น -3- ตอนนี้ผมเป็นเด็กฝึกอยู่ที่ YG entertainment ครับ ที่ผมมาเป็นเด็กฝึกที่นี้เพราะว่าความฝันของผมคือเป็นแรปเปอร์ที่มีชื่อเสียง และความฝันของผมก็กำลังจะเป็นความจริงแล้วครับเพราะปลายปีนี้ผมอาจจะได้เดบิวต์



เพราะว่าซาจังนิมยางฮยอนซอกได้ประกาศกับพวกผมว่าจะมีโปรเจครายการใหม่ของค่าย ซึ่งจะมีเด็กฝึกของค่ายทั้ง 11 คน นั้นก็คือพวกผมแหล่ะครับ แบ่งเป็น 2 ทีม Team a และ Team b แข่งกัน และ ทีมใดทีมหนึ่งในในสองทีมนี้จะได้เดบิวต์ ..



ใช่ครับ พวกผมต้องแข่งกันเอง มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดนะครับ ที่ต้องมาแข่งกันเองกับพวกพี่ๆน้องๆที่ฝึกด้วยกันมาหลายปี แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้แหล่ะครับเพื่อความฝัน .. ในทีมของพวกผมก็มี คิมฮันบินสุดหล่อ ! -..- จุนฮเวมักเน่ของทีมปากร้ายสุด ดงฮยอก ยุนฮยอง บ็อบบี้หรือ จีวอน ที่ฝึกด้วยกันมาสามปี และ ฮยองจินฮวานพี่ใหญ่ในทีม แต่ตัวกับอายุนี่ไม่ใช่เลยอ่ะ - -
ตัวเล็กๆ ขาว ตี๋ ตาตี่ ปากบางๆ ..
น่ารัก ..


.


.


.


เฮ้ย ! นี้ผมคิดอะไรเนี่ย -3- พี่เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายๆๆๆๆ ท่องไว้ๆๆ .. เฮ้อออออ
ผมเป็นอะไรไปเนี่ย ?


‘ ย่า ! มาซ่อมดิ มัวนั่งเหม่ออะไรเล่า ? ‘ 


ตายยากจริงๆนะครับพี่ -..- พึ่งคิดถึง เอ้ย ! พูดถึง
( ในใจ ) เมื่อกี้เอง -3-


‘ ครับพี่ๆ ไปแล้ว ‘ 

แล้วผมก็ต้องไปซ้อมเพื่อการแข่งขันครั้งต่อไปที่ซาจังนิมบอกว่า ทีมที่ชนะจะได้ไปพักผ่อน งานนี้คิมฮันบินสู้สุดใจ !


.


.


.


.




01.30 AM

.


.


.
‘ เหนื่อย ๆ ๆ อยากกลับถึงหอเร็วๆแล้วว ‘


‘ อย่าบ่นน่า ! เดี๋ยวแข่งพรุ่งนี้เสร็จแล้วพวกเราก็ได้พักผ่อนยาวแล้วว ‘


‘ มั่นใจจริงๆนะ คิมฮันบิน ! ‘ 

บ็อบบี้ตอบผม แหม ! ยังไงเราก็ชนะอยู่แล้วนิ่ ! ไม่แปลกนี้หว่า -3- ผมยักไหล่เบาๆด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทำให้พวกที่เหลือหัวเราะกันได้


‘ เอ้า ! มาพรุ่งนี้ก็เต็มที่นะ ! ใครทำทีมแพ้นะ .. ‘ 


ผมทำท่าเชือดคอให้พวกนั้นกลัว แต่กลับได้เสียงหัวเราะแทนอาการกลัวซะงั้น  นี้ ! ชั้นเป็นหัวหน้าทีมนะ -..-
พวกเราคุยกันเพลินจนไม่รู้ว่ามาถึงหอตอนไหนด้วยซ้ำ ตอนนี้พวกผมก็กำลังจะนอนแล้วครับ เพื่อเต็มที่กับวันพรุ่งนี้ .
.
.
.
.
06.30 AM

กริ้ง !!!
เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังลั่นปลุกผมจากนิทราได้ไม่ยาก ทีหลังต้องไปหานาฬิกาปลุกที่เสียงเบากว่านี้หน่อย -3- อันนี้เสียงดังแสบแก้วหูมากอ่ะ -.-
ผมเดินออกมาจากห้องปลุกสมาชิกคนอื่นตามลำดับเริ่มจากไอ้มักเน่จุนฮเวที่ปลุกยากที่สุด
-..- ดงฮยอก ยุนฮยอง บ็อบบี้ และ พี่จินฮวาน รู้มั้ย ว่าทำไมผมถึงปลุดพี่จินฮวานสุดท้ายเพราะพี่เขาปลุกง่าย สะกิดนิดหน่อยก็ตื่น ผมไล่ปลุกตั้งแต่ไอ้มักเน่ จนถึง บ็อบบี้ ตอนนี้ทุกคนตื่นกันหมดแล้วเหลือแต่พี่จินฮวาน ผมเดินไปเข้าไปในห้องพี่จินฮวานที่ไม่ได้ล็อค ..
ภาพที่ผมเห็นคือพี่ใหญ่ของทีมกำลังนอนหลับอย่างสบายใจ แหม ! ไม่คิดจะตื่นเองเลยหรอครับพี่ ! -.-
ผมเดินมาหาพี่เขาใกล้ๆ หน้าตาตอนหลับกับตอนตื่นไม่ต่างกันเท่าไหร่เลย - o -
หลับตาพริ้ม กำลังฝันดีอยู่แน่เลย หน้าตาตอนหลับนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ ตาคมสวยที่ตอนนี้ปิดสนิท จมูกโด่งเป็นสัน แก้มแดงน่าหยิก และ ปากแดงๆที่เผยอออก ..



ผมรู้สึกเหมือนกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ตอนนี้หน้าของผมกับหน้าพี่เค้าอยู่ไกล้กันมากจนร๔สึกได้ถึงลมหายใจแผ่วๆของคนตรงหน้าที่กำลังหลับอยู่ ผมค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของเรากำลังจะแตะกัน ..



ฝุบ !



อยู่ดีๆ พี่จินฮวานที่ผมคิดว่ากำลังหลับกลับตื่นขึ้นมา ผมผละออกแทบจะทันที ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูด ได้ยินแค่เสียงแอร์ที่ทำหน้าที่ของมัน .. และเสียงหัวใจของผมที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าคนที่อยู่บนเตียงจะได้ยิน ..


‘ เฮ้ ! พวกนายไม่ไปแต่งตัวล่ะ ? ‘ 


บ็อบบี้ที่เปิดประตูเข้ามาและพูดทำลายบรรยากาศมาคุในห้อง พร้อมหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ต่างจากผม ที่ตอนนี้หน้าเจื่อนสนิท - -


‘ ป .. ไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ ! ‘ 

พี่จินฮวานที่รีบวิ่งออกไปจากห้อง เหลือเพียงผมกับบ็อบบี้ ที่ดูงงกับสถานการ์ณที่เกิดขึ้น และสอบสวนทันที -..-


‘ เฮ้ย ! เป็นไรกันวะ ? ทำไมพี่จินต้องพรวดพราดออกไปขนาดนั้นด้วยอ่ะ ? ‘


‘อยากฟังจริงๆ หรอ ? ‘ ผมพูดถามย้ำอีกทีเพื่อความแน่ใจ ว่าอยากฟังเรื่องที่มันเกิดขึ้นเมื่อกี้จริงๆ ..


‘ พูดแบบนี้หมายความว่าไง ? ‘ ..


ผมถอนหายใจยาว กอ่นจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้บ็อบบี้ฮยองฟัง …
.


.


.


.


‘ ฮะ ! แกจูบพี่จินฮ.. ‘ 

ผมรีบเอามือตะครุบปากคนตรงหน้าทันที


‘ ชู่ว ! พี่จะพูดเสียงดังทำไมเล่า ? ‘

ผมพูดก่อนจะคลายมือออกจากปากคนด้านหน้า


‘ โทษทีๆ ก็ตกใจนี้หว่า งั้นแบบนี้แสดงว่าแกชอบพี่เขาหรอ ? ‘



จึ้ก ! มันช่างแทงใจดำอะไรขนาดนั้น - -



‘ ไม่รู้ว่ะพี่ ! มันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้ อย่าไปสนใจเลย ! ‘


‘ หึ ! คิมฮันบินอย่าหลอกใจตัวเองเลย ‘ 


พี่เขาตบไหล่ผมทีนึง ก่อนจะยิ้มให้
และเดินออกไปจากห้อง .. หมายความว่าไง ? หลอกใจตัวเอง ผมไม่ได้หลอกใจตัวเองซะหน่อย ทั้งหมดมันก็เป็นแค่ อารมณ์ชั่ววูบ …


20.00 AM


ตอนนี้พวกเราทั้งสองทีมกำลังรอประธานยางและสตาฟคนอื่นๆอยู่ ระหว่างรอพวกเราก็คุยกันตามประสาพี่น้อง แต่มีหนึ่งคน ที่คงจะไม่อยากคุยกับผมอีกแล้วล่ะ ..



‘ เข้าไปคุยดิ ! พี่จินฮวานเขาไม่โกรธนายหรอกน่า ‘ อยู่ดี ๆ บ็อบบี้ก็เข้ามา



‘ ไม่กล้าว่ะพี่ เดี๋ยวค่อยคุยแล้วกัน ‘ ผมพูดส่ง ๆ ไปงั้นแหล่ะครับ ผมไม่กล้าคุยหรอก ..



‘ โอเค .. ‘ บ็อบบี้ดูเหมือนจะเข้าใจผมจึงปล่อยให้ผมอยู่ตามลำพัง
.


.


.


.


การแสดงของพวกผมทั้งสองทีม จบลงแล้ว เหลือแต่คะแนนโหวตของคนในห้องที่ตัดสินแพ้ชนะเท่านั้น
พรึ่บ !



‘ ทีม B ชนะ ในการแข่งขันครั้งนี้ พวกนายจะได้ไปพักผ่อน ส่วนทีมที่แพ้ฝึกให้มากขึ้น ไปล่ะ ‘



‘ คัมซาฮัมนีดา ! ‘ 

พวกผมพูดพร้อมกัน ปนะธานยางและสต๊าฟคนอื่นๆก็ออกไปหมดแล้ว พวกผมก็พูดให้กำลังใจพี่ๆ ทีมเอ และขึ้นรถเพื่อไปพักผ่อนตามคำสัญญาของท่านประธานยาง
ระหว่างที่กำลังนั่งรถไป พวกผมก็ร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังและสนุกกับทริปครั้งนี้ให้เต็มที่ !



พวกผมมาถึงที่พักที่ท่านประธานเตรียมไว้ให้แล้ว สมกับเป็น CEO ของ วายจี โรงแรมหรูมาก -.- ผมจะกล้านอนมั้ยเนี่ย ? -3-


‘ ฮยอง ๆ พวกเราต้องแยกกันนอนนะห้องละ 2 คน แล้วซาจังนิมก็จับคู่ไว้ให้แล้วด้วย ‘


โหอะไรแว้ ! - o – นึกว่าจะได้นอนคนเดียวซะอีก -3-

‘ ผมนอนกับจุนฮเว พี่บ็อบบี้นอนกับดงฮยอก แล้วก็พี่ฮันบินนอนกับพี่จินฮวาน โอเคนะ ? งั้นขึ้นไปน .. ‘


‘ ฮะ ! ! ‘ 


ทั้งผมทั้งพี่จินฮวานอุทานออกออกมาพร้อมกันเสียงดังจนทุกคนหันมามองกันเป็นตาเดียว ยกเว้น บ็อบบี้ที่รู้เรื่องทั้งหมดก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ผม ฮึ้ย ! -. .- คิดถูกคิดผิดเนี่ยเล่าให้พี่มันฟัง - -

‘ ทำไมหรอพี่ ? ‘ 

จุนฮเวที่ดูเหมือนจะสงสัยมากกว่าใครเพื่อนหันมาถามผมทั้งสองคน ตอบยังไงดีวะเนี่ยย ?


‘ ไม่มีอะไรหรอก ‘ พี่จินฮวานตอบเสียงเบามาก เบาจนน่ากลัว -3-



‘ ใช่ ๆ ไม่มีอะไร ‘ เออ ออ ตามไปก่อนแล้วกัน - -



‘ งั้นขึ้นไปนอนกันดีกว่าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว - o - ‘ 


ทุกคนพยักหน้าและขึ้นห้องตัวเองไป พวกผมสองคนก็เหมือนกัน 

แต่ ไอ้บรรยากาศน่าอึดอัดนี้มันคืออะไรเนี่ย ? T T ทำไงดีเนี่ย ๆ ?


นอนไง ! นอนคือสิ่งที่ดีที่สุด ผมหยิบผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน ขัน ( ? ) อุปกรณ์อาบน้ำทั้งหมด เข้าห้องน้ำและเตรียมตัวอาบน้ำนอน เพื่อให้หลถดพ้นจากบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ซะที - - ..

.


.



.
สดชื่น ! อาบน้ำแล้วโอเคขึ้นเยอะเลย ผมหยิบผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ.. อ้ากกกกกกก ! ไม่ต้องแปลกใจว่าผมเห็นอะไร ..
คิมจินฮวานกับผ้าขนหนูตัวจิ๋วพันรอบเอวสภาพหมิ่นเหม่ที่จะหลุดไม่หลุด -//////-
ทำแบบนี้จะฆ่ากันใช่มั้ยฮะ ! ตัวขาวชะมัด อยากจับกินทั้งตัวให้รู้แล้วรู้รอด …



เฮ้ย ! อย่าคิด ๆ ๆ คิมฮันบิน ผู้ชาย ผู้ชาย ..



‘ เฮ้ย ! ‘

คนตรงหน้าผมที่เหมือนจะพึ่งรู้สึกตัวว่าถูกผมจ้องก็รีบหาผ้าเช็ดตัวอีกผืนขึ้นมาห่มตัวแทบจะทันที


‘ ม .. มองอะไรเล่า ? ‘



 ผมโรคจิตรึป่าว ? ที่คิดว่าหน้าแดง ๆ ตอนนี้ของพี่จินฮวานดูน่ารักชะมัด ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเมา ไม่ใช่เมาเหล้าแต่เมาคนตรงหน้าเนี่ยแหละ ..
ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าเรื่อยๆ พี่จินฮวานก็ถอยไปเรื่อย ๆ จนหลังติดตู้ จนมุมแล้วพี่
ไม่รอดผมหรอก ..


ผมเดินเข้าไปประขิดคนตรงหน้า เอามือทั้งสองข้างกั้นคนตรงหน้าไว้เพื่อไม่ให้หนีไปไหนอีก ..


‘ จ .. จะทำอะไร ? ‘ 


พี่จินฮวานถามเสียงสั่น ทำไมน่ารักแบบนี้ครับพี่ ผมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะ ค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปไกล้เรื่อย ๆ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกัน ..




‘ ผมขอนะ .. ‘




ผมพูดก่อนจะประกบจูบคนตรงหน้าแผ่วเบาไม่ได้รุกล้ำ .. แต่แปลกที่คนตรงหน้าไม่ผละออกแต่กลับขยับปากเบาๆ แล้วเอามือคล้องคอผมให้เข้าไปไกล้ขึ้น ทำแบบนี้มันยั่วกันชัด ๆ
นานนับนาทีกว่าคนโดนจู่โจมจะผละออกเอง พวกเราสองคนมองหน้ากัน จนคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเบือนหน้าหนี



‘ เขินหรอ ? ‘ ผมถามแกล้งให้พี่เขาเขินเล่น ๆ ถารู้ว่าตอนเขินน่ารักขนาดนี้ล่ะก็นะ -///-


‘ ป .. ป่าวนะ ‘ ทำไมน่ารักขนาดนี้ครับพี่ !



ฟอด !



ผมหอมแก้มคนตรงหน้าไปฟอดใหญ่ ก็มันอดใจไม่ไหวนี้ครับ > <


‘ นี้ ! อย่านะ ! พี่ยังโกรธนายอยู่นะ ! ‘ เรื่องอะไรวะ ? -..-



‘ ไม่ต้องมาทำเป็นจำไม่ได้ เรื่องที่นายจะลักหลับพี่ไง ‘ อ๋อออออ ยังไม่ลืมอีกหรอเนี่ย ? - o –



‘ อย่าโกรธผมเลยนะ ๆๆ ‘ อ้อนที่สุดเท่าที่ชีวิตเคยทำมา - -



‘ … ‘



‘ นะครับ .. ‘ เพิ่มอีกเลเวล - 3 -



‘ ก็ได้ … ‘



‘ น่ารักที่สุดเลย ! ‘ กะจะหอมอีกรอบแต่คนตัวเล็กห้ามไว้ก่อน



‘ นายทำแบบนี้ในฐานะอะไร ? ‘


.


.


.


.


.


‘ แฟนไงครับ .. ‘ ผมกระซิบเสียงแหบข้างๆหูอีกคน



‘ ไอ้บ้า ! พี่รับแกเป็นแฟนเมื่อไหร่มิทราบ ! ‘



‘ งั้นเป็นแฟนกันนะครับ .. ‘
.


.


.


‘ เราเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ คนในทีม แฟนคลับ คนอื่น ๆ เขาจะยอมรับหรอ ? ‘


‘ ถ้าเรารักกันจริงๆ ผมเชื่อว่าพวกเขาต้องยอมรับ เชื่อใจผมนะ ‘
ผมจะไม่หลอกใจตัวเองอีกต่อไป ตอนนี้ผมจะทำตามที่หัวใจบอก ..


.


.


.


‘ พี่จะเชื่อใจนา .. อื้ม ‘ จูบนี้คงเป็นจูบที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยจูบมา


ผมว่าผมคงตกหลุมรักพี่คนนี้เข้าจริงๆแล้วสิ ..


‘ ป .. ปล่อยก่อนพี่ว่าเราไปใส่เสื้อผ้ากันก่อนดีกว่ามั้ย ? ‘



‘ ผมรอไม่ไหวแล้ว .. ‘

.

.

.

วันนี้คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลกอีกวันเลยล่ะครับ ..

.



#ตัดจบ 


Talk : เลิฟยูผู้อ่านนนน > 3 < 

SF {BJIN} : Promise

SF {BJIN} : Promise 

author : admin ; BJ

Rate : NC 18+

" ผมสัญญาว่าผมจะกลับมา ผมไม่มีทางทิ้งพี่ไปหรอก .. "

" รีบกลับมานะ พี่จะรอนาย.. "

ผ่านมากี่ปีแล้วนะ.. ทำไมนายยังไม่กลับมาอีก คิมฮันบิน..

" จินฮวาน มึงเหม่ออีกแล้วหรอวะ ? ยังคิดถึงเด็กนั้นอยู่อีกรึไง ? มันไม่มีทางกลับมาอีกแล้ว.. "

ใช่.. ถึงเด็กนั้นจะไม่กลับมา ผมก็อยากจะรอ รอจนกว่านะแน่ใจไม่มีทางกลับมาอีกแล้วจริงๆ..

" กูรู้.. แต่วันนี้เป็นวันครบรอบ 1 ปี ของกูกับเด็กนั้น วันนี้กูนะตัด วันที่กูจะรอวันสุดท้าย.. "

ผมจะหยุดทุกอย่าง.. มันเหนื่อยเกินไปกับการที่ต้องรออย่างไม่มีจุดหมาย..

" ให้มันจริงเหอะ.. แทฮยอนเพื่อนรักของมึงจะเอาใจช่วย.. "

ผมเงยหน้ามองแทฮยอนเพื่อนสนิทของผมด้วยแววตาขอบคุณ

กี่ครั้งแล้วนะ.. ที่ต้องให้มันมาคอยปลอบแบบนี้..

หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะ..

ไอ้เด็กบ้าฮันบินเอ้ย ! ทำไมยังไม่กลับมาอีก

นี้มันก็ผ่านมา 1 ปีแล้ว ไหนบอกว่าจะไปอยู่กับเพื่อนที่อังกฤษ 2-3 เดือนกลับ
แต่นี้มันก็ปาเข้าไปปีนึงแล้วนะ คอยดู ถ้าวันนี้ยังไม่กลับมาอีก

เราเลิกกัน !!

ผมบอกลาเพื่อนสนิทของผมและเดินออกมาจาก ม. พาตัวเองที่ตอนนี้แทบไม่มีแรง เดินกลับหอที่อยู่ไม่ไกลนัก แต่ทำไมวันนี้มันกลับดูไกลผิดปกตินะ..

อาจจะเพราะ
ว่าผมที่แทบจะไม่ได้นอนเพราะมัวแต่นั่งรอมันกลับมาหา หรือไม่ก็เพราะ..

หัวใจที่มันอ่อนล้าเต็มที..

ในที่สุดก็พาตัวเองขึ้นมาถึงห้องจนได้ ผมยกนาฬิกาข้อมือเรือนสวยขึ้นดู

อ่า.. สองทุ่มแล้วหรอเนี่ย ?
อีกแค่ 4 ชั่วโมง..
ทุกอย่างก็จะจบแล้วสินะ..

หนังตาที่หนักอึ้งของผมทำให้รู้ได้เลยว่าผมควรจะพักผ่อนแค่ไหน..

จัดการพาตัวเองลุกขึ้นไปอาบน้ำให้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยมานอน

อยู่ในสภาพนั้นนอนมีหวังได้เน่าก่อน - -

วิ่งเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ลืมหยิบผ้าเช็ดตัว กับเสื้อแขนยาวและกางเกงขาสั้นที่ใส่นอนประจำหลังจากที่เด็กนั้นไม่อยู่

ขืนใส่แบบนี้นอนต่อหน้ามัน ผมคงไม่ได้พักผ่อนหนักกว่าเดิมแน่ๆ

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดที่เตรียมเข้าไป แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงทันที

ขอให้นายกลับมาเถอะนะ..

HANBIN PART :

ตัวเล็กของผมจะเป็นยังไงบ้างนะ..
คิดถังจะแย่แล้วเนี่ย..

ในที่สุดก็ได้กลับซะทีเพราะไอ้พวกเพื่อนตัวดีของผมนั้นแหละรั้งผมไว้ไม่ให้กลับ

ทำให้กว่าจะมาได้ก็ปาไปตั้งปีนึง ตัวเล็กของผมคงจะโกรธแย่แล้วนะเนี่ย

ต้องหาวิธีง้อ ยังไงดีๆ - . -

" ดอกกุหลายมั้ยครับ ? "

ผมก้มลงมองเด็กน้อยน่ารักคนนึงที่ถือดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่ไว้ในมือแล้วยื่นมันมาทางผม

ดอกกุหลาบไง ! พี่จินฮวานชอบดอกกุหลาบสีขาวยิ่งกว่าอะไรดี เรื่องนี้คิมฮันบินรู้ดีที่สุด..

" เอาสิ ช่อนี้เท่าไหร่ ? "

ผมถามเด็กน้อยข้างหน้าเบาๆ พอผมถามปุ้บเด็กน้อยก็ยิ้มแป้นส่งให้ผมทันที
น่าเอ็นดูจริงๆ ^_____________^

" xxxxxx วอนครับ "

เด็กน้อยข้างหน้ายื่นดอกกุหลาบให้ผมจนสุดมือแล้ว
บอกราคาเสร็จสรรพ

ผมยิ้มบางๆก่อนจะรับดอกกุหลาบไว้ แล้วยื่นเงินให้

" นี่อ่ะ ไม่ต้องทอนนะ เอาไปกินหนมนะ "

ผมลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ แล้วเดินออกมา..

" ขอบคุณครับพี่ชาย !! "

ผมหันไปทางต้นเสียงก็เห็นเด็กน้อยคนนั้นก้มสุดตัว แล้วตะโกนเสียงดัง

ผมยิ้มให้เด็กคนนั้นบางๆ ก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วรีบบึ่งออกมาจากตรงนั้นทันที

ตรงไปที่ไหนอ่ะหรอ ?
ก็น่าจะเดากันได้นี้ครับ

หอคนตัวเล็กของผมไง >__<


ผมพาตัวเองมาถึงหอของพี่จินฮวานโดยไม่ลืมช่อดอกกุหลาบสีขาวที่เอามาง้อคนตัวเล็กติดมือมาด้วย 

พอมาถึงหน้าห้องคนตัวเล็กผมก็หยิบกุญแจสำรองที่พี่จินฮวาน
ทำไว้ให้เผื่อมีเรื่องฉุกเฉินขึ้นมาจากกกระเป๋ากางเกง แล้วไขเข้าไปในห้องทันที 

มองเข้าไปในห้องที่พอจะมองเห็นลางๆได้อยู่เพราะแสงสีส้มจากโคมไฟข้างเตียงที่สว่างขึ้นเพราะการเปิดของเจ้าของห้อง 

อ่า.. คนตัวเล็กของผมอยู่นั้นไง

แล้วไอ้ชุดนอนนี้มันอะไรกัน ตอนอยู่กับผมทำไมไม่ใส่แบบนี้บ้างนะ -.,- พ่อจะฟัดสามเวลาหลังอาหารเลย คอยดู

แล้วไหนจะหน้าขาวนวลที่ต้องกับแสงสีส้มจากโคมไฟเสื้อแขนยาวที่ตอนนี้เลิกขึ้นจากการนอนดิ้นของอีกคน
ทำให้เห็นเอวบางๆน่าฟัดนั้นเต็มๆ แล้วยังจะขาขาวๆที่เผยออกเพราะกางเกงขาสั้นที่คนตัวเล็กใส่ ทำให้เห็นอะไรต่อมิอะไรได้ดีทีเดียวเลยล่ะ

จุดไคลแมกซ์น่ะหรอ..

ก็จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ นอกจาก ปากสีเชอร์รี่น่าจูบที่เผยอออกไง

ทำไมถึงยั่วกันได้ขนาดนี้นะ..

ผมจัดการวางช่อกุหลาบสีขาวที่พึ่งซื้อมาวางบนโต๊ะ
แล้วขึ้นคร่อมคนช่างยั่วแทบจะทันที

" พี่จินฮวานครับ. . "

ก้มหน้าลงกระซิบข้างหูพี่จินฮวานเบาๆ แกล้งเป่าลมใส่พอให้จั้กกะจี้..

" ฮันบิน. . ? "

คนตัวเล็กลืมตาขึ้นก็เจอผมที่คร่อมอยู่ก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจพลางบ่ายหน้าหนีไปอีกทาง เผยให้เห็นซอกคอขาวน่าประทับตราเด่นชัด..

ทำแบบนี้มันยั่วกันแล้วนะครับ..

ผมจัดการเชยคางพี่จินฮวานให้หันหน้ามาหาผมแล้ว
ประกบปากเข้ากับริมฝีปากบางของคนข้างหน้าแทบจะทันที ยังหวานเหมือนเดิมเลยนะครับ.. ไล่เลียริมฝีปากของคนตรงหน้า ดูดดึงปากล่างของคนตัวเล็กให้พอใจแล้วสอดลิ้นเข้าสำรวจปากหวานทันที

พี่จินฮวานที่แรกๆขัดขืนจูบของผมตอนนี้กลับเริ่มเคลื้มไปตามจูบของผมแล้วเอามือขึ้นมาคล้องคอผมเพื่อให้ปากเราแล้วทุกส่วน
ของร่างกายแนบสนิทกันยิ่งขึ้น

น่ารักไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับ..

คนตัวเล็กที่มือตอนนี้เปลี่ยนจากคล้องคอของผมเริ่มเปลี่ยนไปทุบอกผมแทน ผมจำใจถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

กลัวเมียตายก่อนหรอกน่า ถึงยอม.. -3-

" มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ? " พี่จินฮวานที่เอ่ยขึ้น
หลังจากที่เงียบกันไปซักพัก..

" มาตั้งแต่ตอนที่พี่ยั่วผมอยู่ยังไงล่ะครับ.. "

พูดไปด้วยมือก็เริ้มเลื้อยลงไปยังกางเกงขาสั้นตัวบางของคนตรงหน้า ลูบผ่านเนื้อผ้าพอให้รู้สึก..

" อื้อ. . อย่า. . "

อย่าเสียงกระเส่าแบบนี้ใครมันจะไปอยากหยุดล่ะครับ

" อะไรหรอครับ. . "

มือที่แรกๆลูบผ่านเนื้อผ้าตอนนี้เริ่มสอดเข้าไปใต้กางเกงคนตัวเล็กแล้วจัดการพาส่วนนั้นของพี่จินฮวานออกมาดูโลก แล้วลูบส่วนปลายแผ่วเบา..

" ไม่. . อ๊าส์. . ไม่อะ. เอา "

พี่จินฮวานที่ห้ามผมด้วยสีหน้ายั่วแบบสุดๆ ดวงตาฉ่ำเยิ้มเพราะความเสียวที่ผมสร้าง ปากสีหวานที่เผยอออกเผยเสียครางที่พยายามกลั้น ดวงหน้าหวานที่ตอนนี้แดงเพราะแรงอารมณ์

ยั่วกันเกินไปแล้วนะครับ..

" โอเคครับ. .ไม่เอาก็ไม่เอา "

ผมผละออกจากพี่จินฮวานแทบจะทันทีที่พี่เขาห้าม แกล้งซะหน่อย . .

" อื้อ. . ช่วยหน่อย . . "

พี่จินฮวานที่เงยหน้ามองผมด้วยสายตาอ้อนวอนปนเสียงหวานๆ กับเสียงครางนั้นอีก. .

พ่ออยากจะจับฟัดซะจริงๆ ผมจัดการขึ้นคร่อมคนตัวเล็กอีกครั้ง แล้วก้มลงกระซิบแผ่วเบาข้างหู. .

" ขอผมสิครับ. . เรียกชื่อผมด้วย. . "

คำพูดอาแต่ใจที่หลุดออกจากปากของผม เรียกดวงหน้าหวานให้ขึ้นสีได้ไม่ยาก

พี่จินฮวานคล้องคอผมให้เข้าไปหามากขึ้นจนระดับของคนตัวเล็กอยู่ตรงหูของผมพอดี. .

" อ๊าส์. . ช่วยเค้าหน่อยนะ ฮันบิน เค้าไม่ไหวแล้ว. . "

คิดจะฆ่ากันใช่มั้ยครัช. .

ผมก้มลงจัดการกับปากคนตรงหน้าให้พอใจ ปากร้อนไล่ลงมาตั้งแต่ซอกคอขาว หน้าอกหอมกรุ่น
หน้าท้องไร้มัดกล้ามของคนตัวเล็ก

จนมาถึงแก่นกายน่ารักที่ส่วนปลายฉ่ำน้ำสีขาวขุ่น
ลิ้นของผมที่เริ่มทำงาน
ไล่เลียจากส่วนโคนขึ้นไปถึงส่วนปลาย แล้วจัดการคลอบคลุมมันไว้ด้วยปาก

" อ๊ าส์ . . ฮันบิน . . เร็วอีก "

จัดการทำตามบัญชาของคนใต้ร่าง
แทบจะทันที ผมเริ่มผงกหัวขึ้นลงให้เร็วกว่าเดิมพร้อมๆกับลิ้นที่ทำหน้าที่ตวัด
ส่วนปลายเร็วๆ

เรียกเสียงครางกระเส่าของคนตัวเล็กได้ไม่ยาก. .

" อื้อ. . ไม่ไหวแล้ว ! "

ในที่สุดพี่จินฮวานก็ปลดปล่อยออกมาเต็มปากผม
ผมกลืนมันเข้าไปด้วยความเต็มใจ

ก็ของพี่จินฮวานมันหวานจะตาย. .

" ก. . กลืนเข้าไปทำไม ? "

" ของพี่มันหวานนี้ อยากลองมั้ยล่ะครับ. . "

พอพูดจบผมก็ประกบปากกับคนตรงหน้าทันที สอดลิ้นที่มีน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในโพรงปากของอีกคนให้ได้ลิ้มรสบ้าง . .

หึ. .

จากแรกๆที่ผมคร่อมพี่จินฮวานอยู่ตอนนี้กลับเป็นผมที่โดนคร่อมแทน ผมรู้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว . .

พี่จินฮวานกินน้ำของตัวเองไม่ได้. . เพราะน้ำของพี่จินฮวานถ้าให้พูดง่ายๆก็. .

ยาปลุกดีๆนี้แหละครับ .

" ฮันบินให้พี่ช่วยบ้างนะ . . "

พี่จินฮวานพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนเต็มที่ คนตัวเล็กด้านบนจัดการถอดกางเกงขาสั้นตัวบางของตัวเองออก แล้วใช้สะโพกถูไปมาตรงเป้ากางเกงของผม

ครั้งนี้ดูเหมือนจะเยอะไปว่ะ. .

" อึก. . พี่จินฮวาน "

สติของผมขาดผึงพร้อมกับเสียงครางทุ้มต่ำที่พยายามเก็บก็เล็ดลอดออกมา เพราะการกระทำของคนตรงหน้า. .

พี่จินฮวานที่ถอดกางเกงกับบ็อกเซอร์ผมออกไปตอนไหนไม่รู้จนตอนนี้สิ่งที่ปกปิดร่างกายของผมเหลือแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ใส่มาเท่านั้น

ส่วนสิ่งที่ทำให้สติผมไม่เหลือแล้วน่ะหรอ. .

พี่จินฮวานที่กดสะโพกลงมาบนแก่นกายของผมทีเดียวโดยไม่ทันให้ตั้งตัว. . คนตัวเล็กที่ขยับสะโพกขึ้นลงด้วยจังหวะช้าเนิบ มือที่ยันตัวเองอยู่บนหน้าท้องของผม ดวงหน้าหวานเชิดขึ้นด้วยแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

ออนทอปที่ผมคิดถึง . .

" อ๊ าส์. . ฮันบิน อื้ม. . "

พี่จินฮวานที่ก้มลงมาประกบปากกับผมแล้วจัดการสอดลิ้นเข้ามาสำรวจปากของผมบ้าง

พี่จินฮวานเป็นคนจูบไม่เก่งแต่ถ้าได้ยานี้แล้วล่ะก็จะกลายเป็นนักเซ็กส์ชั้นครูเลยล่ะ . .

ผมที่เริ่มทนไม่ไหวกับคนตรงหน้าผลักคนตัวเล็กลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมทันทีก่อนจะกดแก่นกายลงไปจนสุด

" อื้อ. . "

ขยับเข้าออกด้วยแรงอารมณ์ที่มีอยู่พร้อมๆกับคนตัวเล็ก

" อ๊าส์. . ฮันบินไม่ไหวแล้ว ! "

" อึก ! "

ผมเร่งจังหวะสุดท้ายแล้วกดแก่นกายลงไปจนสุดก่อนจะปลด
ปล่อยเข้าไปในร่างอีกคนอย่างลืมตัว

" อ๊าส์ ! / อึก ! "

แล้วผมก็ล้มตัวลงข้างๆคนตัวเล็กทันที. .

JINHWAN PART :

หลังจากเสร็จทั้งคู่ ผมแทบอยากจะสลบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย นี้ผมงอนมันอยู่ไม่ใช่หรอ ? T T

" ผมขอโทษนะครับ.. "

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู ผมหันไปทางต้นเสียง เพื่อมองสีหน้าของเด็กนั้น

" หายไปไหนมา..? "

ผมถามในสิ่งที่ผมอยากรู้ที่สุดตอนนี้

" ผมพึ่งกลับมาวันนี้ ผมขอโทษ. . พวกเพื่อนผมมันไม่ยอมให้กลับ. . "

แบบนั้นเองหรอ ? แต่ไหนๆ ก็กลับมาละ. .

" วันนี้วันอะไร ? "

ดูซิจะรู้มั้ย ? -3-

" Happy anniversary 1 year .. "

จำได้ด้วยหรอเนี่ย ? ./////////.

" นี้ครับ. . "

มันยื่นดอกกุหลาบขาวที่ผมชอบให้ ทำแบบนี้เขินนะเว้ย
-////////-

" ขอโทษนะครับ ที่หามาได้แค่นี้. . "

มันพูดก่อนจะก้มหน้าลงอย่างคนรู้สึกผิด

" แค่นี้ก็ดีแค่ไหน ขอบคุณที่ทำตามสัญญานะ.. "

ผมพูดพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้ฮันบิน มันเงยหน้ายิ้มตอบผมแล้วหอมแก้มผมฟอดใหญ่

เด็กบ้าเอ้ย -///////////////-

" ผมรักพี่นะครับ.. "


" เอาหูมานี้สิ.. "

ผมพูดเสียงเบาๆ เด็กนั้นก็ยื่นหูมาให้ผมอย่างว่าง่าย

" พี่ก็รักนาย . . เดี๋ยวจะให้รางวัลถึงเช้าเลย.. "

ผมพูดก่อนจะผลักฮันบินให้นอนราบลง แฟนกลับมาทั้งทีขอหน่อยเหอะ . . >3< ~



ทอลค์ : ฟิคฉลองและฟิคคั่นจ้าาา จะมีมาอีกแน่นอนตืดตามกันนะจุ้บบบ >3 < 

[SF] Buddy . { 2seung }

SF Buddy . { 2Seung }

Pairing : lee seung hoon  x  kang seung yoon   [ 2Seung ]


Author : THENEW


Genre : POV


Rating : PG

เพื่อน ..

สำหรับกูอ่ะคำนั้นมันใช้กับมึงไม่ได้หรอก..

มันต้องเป็นคำว่า แฟน เท่านั้นแหละ ..

~ จะรักเธอให้หัวปัก จะรักให้หัวปำ จะรักเธอทุกวัน เรื่อยไปอย่างนี้ ขอเพียงให้เธอ.. ได้รู้.. ว่าใจฉันนั้นมีแต่เธอ ~

เสียงรอสายแบบนี้ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใครโทรมา ..

“ ยอโบเซโย ~ ซึงยุนอ่า มีอะไรรึป่าว ? ”

คังซึงยุนของผมนั้นแหละ ..

“ อ๋อ ป่าวหรอก ไม่มีอะไร แค่อยากโทรมา ไม่มีเพื่อนคุยว่ะ ”

 “ แหมมม ~ คิดถึงกูคนแรกเลยล่ะสิเนี่ย ? ถึงโทรมาหากู .. ”

ขอเข้าข้างตัวเองหน่อยเหอะ -..-

“ เสียใจ กูโทรหาพี่จินวูก่อนว่ะ แต่พี่ท่านไม่รับ กูเลยโทรหามึง ”

เพล้ง ~  เสียงหน้ากูแตกครับ .. - -

“ เออๆ มึง เมื่อวานเว้ยกูไป.. ”

แล้วพวกผมสองคนก็คุยกันยาวเลยครับ เออจะว่าไปผมแนะนำตัวรึยัง ? ยังช้ะ ? โอเคครับ

ผมชื่อ ‘ อีซึงฮุน ’ ผู้ชายตัวเล็กๆคนนึง ไม่ได้เป็นเกย์ แต่ชอบผู้ชายที่ชื่อ ‘ คังซึงยุน ’ แล้วที่สำคัญ..

ผมมีดั้งนะครับ -..-

“ มึงๆ แค่นี้ก่อน พี่จินวูที่รักกูกลับมาละ.. พรุ่งนี้เจอกันที่ม.เว้ยย ”

อีกแล้วสินะ..

“ .. เออๆ โอเค เจอกันเว้ย ฝันดีนะ ... ”

“ เคๆ ฝันดี ไปละ ”

ตู้ดดดด ~

ทำไมผมถึงยังไม่กล้าพูดออกไปอีกนะ..

09.00 น.

เพราะความหนาวเย็นที่กระทบลงบนใบหน้าล่ะมั้ง ที่ช่วยทำให้ผมตื่น ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ 2-3 ที เดินเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว แต่งตัว เซ็ตผม แล้วหยิบเสื้อกันหนาวกับกระเป๋าใบโปรดลงมาจากหอ ชีวิตผมมันก็มีแค่นี้ เดิมๆ ทำแบบเดิมๆ กินแบบเดิมๆ แต่อย่างหนึ่งที่ถึงมันจะเหมือนเดิม แต่ก็ไม่เคยคิดจะเบื่อมันซักครั้ง..

คังซึงยูน J

ผมกับซึงยูนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ปลายแล้วล่ะครับ ไปไหนไปกัน จนคนที่ รร. รู้กันหมดว่าผมเป็นเพื่อนรักกับมัน เรียกง่ายๆก็ ‘ บัดดี้  ’ แหละครับ.. 

แต่ไอ้พวกเพื่อนผมมันก็ชอบแซวว่าเป็นคู่เกย์ กันอยู่เรื่อย แต่หลังๆมาความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไป พอขึ้นมหาลัยผมก็รู้ใจตัวเอง ตัดสินใจจะไปบอกมันอย่างดิบดี

แต่ก็นั้นแหละตามฟอร์ม ผมไม่กล้า.. - - ใครมันจะไปกล้าวะครับ.. เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานถ้ามันรู้ว่าผมคิดไม่ซื่อกับมัน ไม่ตอบรับรักผมเผลอๆ อาจจะตีตัวออกห่างเลยก็ได้ แต่ก็นี้แหล่ะน่า เพราะความ ป็อด ของผม ทำให้คนอื่นมันคาบไปแดกต่อหน้าต่อตา ‘ พี่จินวู ’ ..

เฮ้อออออออ ทำไมชีวิตของอีซึงฮุนสุดหล่อคนนี้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ T w T

ระหว่างที่ผมกำลังปลงกะชีวิตอันสุดแสนรันทดของผมนั้น ก็มีใครบางคนเดินมาชนผม จนเกือบหงายหลัง

เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยวะ -*-

ผมเงยหน้ามองคนที่มันเดินชนผมและกำลังจะง้างปากด่า แต่ก็ต้องเก็บเข้ากระเป๋าไว้ก่อน เพราะ ไอ้นี้มันคนที่ผมพึ่งคิดถึงเมื่อกี้นี้แหละ ตายยากชิบ - -

“ สวัสดีครับ พี่จินวู .. ” ผมทักทายตามประสาคนรู้จักกันแล้วเดินออกมาจากนั้น สัส เกือบแล้วมั้ยละ

“ เดี๋ยว.. ซึงฮุนพี่มีเรื่องจะคุยด้วย ”  แต่กูไม่มีอะไรจะคุยกะมึงครัชชช - - แต่ยังไงพี่มันก็เป็นแฟนซึงยูนล่ะวะ คุยซักหน่อยก็ไม่เสียหายหรอก..

“ ครับ ? ”

“ ไปเจอกันอยู่ที่หลังตึกสี่ตอนหกโมงครึ่งห้ามเบี้ยว.. ไปล่ะ บาย ”

พี่มันพูดเองเออเองเสร็จสรรพแล้วเดินหนีผมไปทันที อะไรของพี่เขาวะ ?

ช่างแม่งเหอะ..

ผมเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนมาถึงหน้าห้อง พอเปิดประตูเข้าไปก็กวาดสายตามองหาคนที่คุณก็รู้ว่าใคร..

“ เฮ้ ! ซึงฮุนอ่า มานั่งนี้ๆ ”  

นั้นไง ซึงยูนของผม J

ผมโบกมือกลับไปหามันเพื่อให้รู้ว่าได้ยินแล้ว แล้วเดินไปหามันที่โต้ะทันที

“ ว่าไงๆ อ่ะนี้ กูซื้อมาฝาก.. ” มันหยิบขนมสองสามห่อออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผม

โอ้ยยย แฟนใครเนี่ยย ? น่ารักดีจริงๆ ><

“ แต้งกิ้วๆ เดี๋ยวกูจะแดกให้เรียบเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ” 

ผมหยิบขนมมาจากมันแล้วพูดขอบคุณตามประสา

มันดูแลผมแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่รู้จักกันแรกๆแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้กินข้าวมา มันก็เอาขนมมาให้ผม ผมไม่สบายก็มาหาผมที่บ้านตลอดจนหายดี ผมไม่ได้มา รร. มันก็จดงานมาให้ผมตลอด แบบนี้ไม่ให้เรียกน่ารักแล้วให้เรียกอะไรดีล่ะ ? J

แต่จะว่ามันดูแลผมคนเดียวก็ไม่ได้นะ ผมก็ดูแลมันเหมือนกัน ทำแบบเดียวกันนี้แหละครับ เวลามันมีเรื่องอะไรผมก็จะคอยเป็นที่ปรึกษาให้มัน เรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องครอบครัว แม้กระทั้ง ความรัก..

เวลามันทะเลาะกับพี่จินวูมาผมก็จะคอยปลอบใจมันตลอด..

คิดแล้วก็เจ็บใจ.. ทำไมผมถึงไม่กล้าพูดมันออกไปซักทีนะ..

“ พรุ่งนี้เจอกัน ไปล่ะ ”

ในที่สุดก็หมดเวลาซะที ~ พอท่านอาจารย์เดินออกไปผมก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแทบจะทันที เหนื่อยชิหายย นั่งฟังเนี่ยย 

- -

“ เป็นไรป่ะวะ ? ไปห้องพยาบาลมั้ย ? ” ห่วงกูจังเลยนะครับบบ มาเป็นแฟนกูเลยมะ -/-

“ ไม่เป็นอะไรๆ เหนื่อยนิดหน่อยว่ะ .. ”

ผมพูดออกไปตามจริง เหนื่อยจริงๆนี้หว่า ทั้งเรื่องเรียนและความรัก.. -3-

“ เออๆ พักผ่อนเยอะๆมึง ” มันตบไหล่ผมเบาๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก ..

“ กี่โมงแล้ววะ ? ”

เงียบไปก็ไม่ดีนะ หาเรื่องคุยหน่อยแล้วกัน - -

“ หกโมงครึ่งแล้วว่ะ .. ”

“ เห้ย มึงเดี๋ยวกูมานะ ไปรอกูอยู่หน้าม. เดี๋ยวกูไปหา ”

ผมรีบวิ่งออกไปจากห้องตรงไปทางตึกสี่ทันที ตายห่าละ ทำไมกูลืมวะเนี่ย ? -*-

แฮ่กๆ ถึงซักที อยู่ไหนวะ ? ผมมองหาคนที่นัดผมมาที่นี้ทันทีที่มาถึง - -

นั้นไง .. ยืนสายตาอาฆาตเลยนะครับพี่ ผิดนัดนิดหน่อยเองงง -3-

“ แกมาสาย.. ”

“ โอ้ยย พี่นิดหน่อยเองง โกรธไปได้ แล้วมีเรื่องอะไรจะพูดกะผมล่ะ ? ”

รีบเข้าประเด็นจะได้ไปหาซึงยูนของผมซักที -3-

“ พ.. พี่จะบอกว่า ”

จะตะกุกตะกักทำไมวะเนี่ยยยย ? - -

ผมรอฟังพี่มันพูดอย่างใจจดใจจ่อ ตากระตุกข้างขวาวะ..

“ พี่รู้สึกว่า.. ความรู้สึกที่พี่ให้กับซึงยูนมันเปลี่ยนไป.. ”

เฮ้ย..

“ พี่ไม่ได้ชอบซึงยูนแล้ว.. ”

“ บอกผมทำไมล่ะ ? .. ”

บอกกูเพื่ออะไรวะพี่ ? ให้กูคิดมากทำไม ? ..

“ ก็เพราะว่าแกเป็นเพื่อสนิทซึงยูนเค้าไง.. ”

พี่แม่ง..

ผมเดินออกมาจากพี่จินวูโดยไม่ได้พูดอะไรต่อแล้ว ตรงไปทางหน้าม.ทันที

“ ไปไหนมาวะ ? ไปเหอะ ไปแดกเหล้ากันกูนัดพวกเพื่อนคนอื่นไว้ละ .. ”

มันพูดเองเสร็จสรรพแล้วลากผมไปที่รถทันที ผมก็เดินตามมันไปไม่ได้ขัดข้องอะไร กูจะบอกมึงดีมั้ยวะ ?

ณ. ผับทูทู

ผมเดินเข้ามากับซึงยูนแล้วตรงไปนั่งตรงบาร์ทันที ทำไมกูไม่ค่อยอยากกินเลยวะเนี่ย - -

“ เอามาลิบูหนึ่ง มึงเอาไรป้ะ ? ”

“ วอดก้าหนึ่ง ” ผมตอบมันไปเบาๆแล้วเหม่อมองไปรอบๆผับ ที่นี้มันก็ที่มั่วสุมดีๆนี้เองแหล่ะเนอะ -..-

“ อ่ะมึงได้ละ.. ” มันยื่นวอดก้ามาให้ผมแล้วยกแก้วตัวเองขึ้นดื่ม ผมรับมาจากมันแล้วก็ยกขึ้นดื่มบ้าง

“ มึง.. ”

ซึงยูนที่เมื่อกี้ยังยิ้มร่าอยู่ ตอนนี้รอยยิ้มนั้นมันหายไปจากใบหน้าหวานแทนด้วยสีหน้าที่ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน..

ผมมองตามมันไปก็เจอคนที่ทำให้ผมกลุ้มขนาดนี้..

พี่จินวูที่กำลังเต้นอยู่บนฟลอร์เต้นอย่างยั่วยวนกับใครอีกคนที่ก็ดูจะชอบในสิ่งที่ร่างนั้นทำอยู่ไม่น้อย ผมมองกลับไปหาไอ้ซึงยูนแต่ตอนนี้มันไม่อยู่ที่เดิมแล้ว พอหันไปหาไอ้พี่จินวูก็เจอซึงยูนที่ตอนนี้กำลังเป็นจุดสนใจของใครหลายคนในผับเพราะมันกำลังถูกชกกองอยู่บนพื้น ไอ้ห่า ! ไปทำอะไรตรงนั้นวะ นิสัยบ้าดีเดือดแบบนี้แม่งยังไงก็แก้ไม่หาย ผมวิ่งเข้าไปแยกมันออกจากผู้ชายคนนั้นแล้วพามันออกจาผับนั้นทันที

“ ปล่อยกู ! กูจะไปหาพี่จินวู !! ”

“ พี่จินวูเขาไม่รักมึงแล้ว มึงจะกลับไปหาพี่เขาทำไม !? ”

ผมตะคอกใส่มันเสียงดังจนคนผ่านไปมามองกันเป็นตาเดียว แต่ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรแล้ว ผมจะทำให้ซึงยูนตาสว่างซักที ..

มันเงียบไม่ตอบอะไรผม แต่กลับได้ยินเสียงสะอื้นจากคนด้านหน้าแทน..

“ กูรักพี่จินวู แต่ทำไมพี่จินวูทำกับกูแบบนี้วะ กูไม่เข้า .. อืม ”

ก่อนที่มันจะได้พูดจบผมก็ปิดปากทันด้วยปากผมเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้รุกล้ำแค่จูบอยู่เฉยๆ นานกว่าผมจะผละออก พอผละออกคนด้านหน้าก็เงียบไม่พูดอะไรอีก..

“กูขอโทษนะ.. กูรู้ว่ามึงรักพี่จินวูมาก แต่พี่เขาไม่ได้รักมึงแล้ว.. ”

“...”

“ ถึงมึงจะไม่มีพี่จินวูแล้ว แต่มึงก็ยังมีกู ”

“...”

“ ซึงยูน.. ”

ผมเชยคางมันขึ้นให้มันสบตากับผม ตอนนี้หัวใจของผมมันเต้นแรงจนจะทะลุออกมาเต้นระบำข้างนอกตัวอยู่แล้ว..

“ กูชอบมึงนะ.. ”

“ ซึงฮุน คนนี้แหละ จะทำให้มึงลืมพี่จินวูเอง.. ”

.

.

.

.

“ อืม ช่วยกูด้วยนะ ”

เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ..

ยังไงมันก็ต้องจบลงเศร้าอยู่แล้วล่ะ..

แต่มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกเนอะ ซึงยูน.. J

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : เกิดขึ้นด้วยความไม่ตั้งใจ มันเลยงงๆไปซักนิด -..- ผู้ร่วมอุดมการ์ณจิ้นคู่นี้คือ 

@LEE92K ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะแจ้ะ -3-