[SF] Buddy . { 2seung }

SF Buddy . { 2Seung }

Pairing : lee seung hoon  x  kang seung yoon   [ 2Seung ]


Author : THENEW


Genre : POV


Rating : PG

เพื่อน ..

สำหรับกูอ่ะคำนั้นมันใช้กับมึงไม่ได้หรอก..

มันต้องเป็นคำว่า แฟน เท่านั้นแหละ ..

~ จะรักเธอให้หัวปัก จะรักให้หัวปำ จะรักเธอทุกวัน เรื่อยไปอย่างนี้ ขอเพียงให้เธอ.. ได้รู้.. ว่าใจฉันนั้นมีแต่เธอ ~

เสียงรอสายแบบนี้ไม่ต้องดูก็รู้ว่าใครโทรมา ..

“ ยอโบเซโย ~ ซึงยุนอ่า มีอะไรรึป่าว ? ”

คังซึงยุนของผมนั้นแหละ ..

“ อ๋อ ป่าวหรอก ไม่มีอะไร แค่อยากโทรมา ไม่มีเพื่อนคุยว่ะ ”

 “ แหมมม ~ คิดถึงกูคนแรกเลยล่ะสิเนี่ย ? ถึงโทรมาหากู .. ”

ขอเข้าข้างตัวเองหน่อยเหอะ -..-

“ เสียใจ กูโทรหาพี่จินวูก่อนว่ะ แต่พี่ท่านไม่รับ กูเลยโทรหามึง ”

เพล้ง ~  เสียงหน้ากูแตกครับ .. - -

“ เออๆ มึง เมื่อวานเว้ยกูไป.. ”

แล้วพวกผมสองคนก็คุยกันยาวเลยครับ เออจะว่าไปผมแนะนำตัวรึยัง ? ยังช้ะ ? โอเคครับ

ผมชื่อ ‘ อีซึงฮุน ’ ผู้ชายตัวเล็กๆคนนึง ไม่ได้เป็นเกย์ แต่ชอบผู้ชายที่ชื่อ ‘ คังซึงยุน ’ แล้วที่สำคัญ..

ผมมีดั้งนะครับ -..-

“ มึงๆ แค่นี้ก่อน พี่จินวูที่รักกูกลับมาละ.. พรุ่งนี้เจอกันที่ม.เว้ยย ”

อีกแล้วสินะ..

“ .. เออๆ โอเค เจอกันเว้ย ฝันดีนะ ... ”

“ เคๆ ฝันดี ไปละ ”

ตู้ดดดด ~

ทำไมผมถึงยังไม่กล้าพูดออกไปอีกนะ..

09.00 น.

เพราะความหนาวเย็นที่กระทบลงบนใบหน้าล่ะมั้ง ที่ช่วยทำให้ผมตื่น ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ 2-3 ที เดินเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัว แต่งตัว เซ็ตผม แล้วหยิบเสื้อกันหนาวกับกระเป๋าใบโปรดลงมาจากหอ ชีวิตผมมันก็มีแค่นี้ เดิมๆ ทำแบบเดิมๆ กินแบบเดิมๆ แต่อย่างหนึ่งที่ถึงมันจะเหมือนเดิม แต่ก็ไม่เคยคิดจะเบื่อมันซักครั้ง..

คังซึงยูน J

ผมกับซึงยูนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ม.ปลายแล้วล่ะครับ ไปไหนไปกัน จนคนที่ รร. รู้กันหมดว่าผมเป็นเพื่อนรักกับมัน เรียกง่ายๆก็ ‘ บัดดี้  ’ แหละครับ.. 

แต่ไอ้พวกเพื่อนผมมันก็ชอบแซวว่าเป็นคู่เกย์ กันอยู่เรื่อย แต่หลังๆมาความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไป พอขึ้นมหาลัยผมก็รู้ใจตัวเอง ตัดสินใจจะไปบอกมันอย่างดิบดี

แต่ก็นั้นแหละตามฟอร์ม ผมไม่กล้า.. - - ใครมันจะไปกล้าวะครับ.. เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานถ้ามันรู้ว่าผมคิดไม่ซื่อกับมัน ไม่ตอบรับรักผมเผลอๆ อาจจะตีตัวออกห่างเลยก็ได้ แต่ก็นี้แหล่ะน่า เพราะความ ป็อด ของผม ทำให้คนอื่นมันคาบไปแดกต่อหน้าต่อตา ‘ พี่จินวู ’ ..

เฮ้อออออออ ทำไมชีวิตของอีซึงฮุนสุดหล่อคนนี้ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ T w T

ระหว่างที่ผมกำลังปลงกะชีวิตอันสุดแสนรันทดของผมนั้น ก็มีใครบางคนเดินมาชนผม จนเกือบหงายหลัง

เดินไม่ดูตาม้าตาเรือเลยวะ -*-

ผมเงยหน้ามองคนที่มันเดินชนผมและกำลังจะง้างปากด่า แต่ก็ต้องเก็บเข้ากระเป๋าไว้ก่อน เพราะ ไอ้นี้มันคนที่ผมพึ่งคิดถึงเมื่อกี้นี้แหละ ตายยากชิบ - -

“ สวัสดีครับ พี่จินวู .. ” ผมทักทายตามประสาคนรู้จักกันแล้วเดินออกมาจากนั้น สัส เกือบแล้วมั้ยละ

“ เดี๋ยว.. ซึงฮุนพี่มีเรื่องจะคุยด้วย ”  แต่กูไม่มีอะไรจะคุยกะมึงครัชชช - - แต่ยังไงพี่มันก็เป็นแฟนซึงยูนล่ะวะ คุยซักหน่อยก็ไม่เสียหายหรอก..

“ ครับ ? ”

“ ไปเจอกันอยู่ที่หลังตึกสี่ตอนหกโมงครึ่งห้ามเบี้ยว.. ไปล่ะ บาย ”

พี่มันพูดเองเออเองเสร็จสรรพแล้วเดินหนีผมไปทันที อะไรของพี่เขาวะ ?

ช่างแม่งเหอะ..

ผมเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนมาถึงหน้าห้อง พอเปิดประตูเข้าไปก็กวาดสายตามองหาคนที่คุณก็รู้ว่าใคร..

“ เฮ้ ! ซึงฮุนอ่า มานั่งนี้ๆ ”  

นั้นไง ซึงยูนของผม J

ผมโบกมือกลับไปหามันเพื่อให้รู้ว่าได้ยินแล้ว แล้วเดินไปหามันที่โต้ะทันที

“ ว่าไงๆ อ่ะนี้ กูซื้อมาฝาก.. ” มันหยิบขนมสองสามห่อออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผม

โอ้ยยย แฟนใครเนี่ยย ? น่ารักดีจริงๆ ><

“ แต้งกิ้วๆ เดี๋ยวกูจะแดกให้เรียบเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ” 

ผมหยิบขนมมาจากมันแล้วพูดขอบคุณตามประสา

มันดูแลผมแบบนี้ตั้งแต่ตอนที่รู้จักกันแรกๆแล้วล่ะครับ ผมไม่ได้กินข้าวมา มันก็เอาขนมมาให้ผม ผมไม่สบายก็มาหาผมที่บ้านตลอดจนหายดี ผมไม่ได้มา รร. มันก็จดงานมาให้ผมตลอด แบบนี้ไม่ให้เรียกน่ารักแล้วให้เรียกอะไรดีล่ะ ? J

แต่จะว่ามันดูแลผมคนเดียวก็ไม่ได้นะ ผมก็ดูแลมันเหมือนกัน ทำแบบเดียวกันนี้แหละครับ เวลามันมีเรื่องอะไรผมก็จะคอยเป็นที่ปรึกษาให้มัน เรื่องเรียน เรื่องงาน เรื่องครอบครัว แม้กระทั้ง ความรัก..

เวลามันทะเลาะกับพี่จินวูมาผมก็จะคอยปลอบใจมันตลอด..

คิดแล้วก็เจ็บใจ.. ทำไมผมถึงไม่กล้าพูดมันออกไปซักทีนะ..

“ พรุ่งนี้เจอกัน ไปล่ะ ”

ในที่สุดก็หมดเวลาซะที ~ พอท่านอาจารย์เดินออกไปผมก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะแทบจะทันที เหนื่อยชิหายย นั่งฟังเนี่ยย 

- -

“ เป็นไรป่ะวะ ? ไปห้องพยาบาลมั้ย ? ” ห่วงกูจังเลยนะครับบบ มาเป็นแฟนกูเลยมะ -/-

“ ไม่เป็นอะไรๆ เหนื่อยนิดหน่อยว่ะ .. ”

ผมพูดออกไปตามจริง เหนื่อยจริงๆนี้หว่า ทั้งเรื่องเรียนและความรัก.. -3-

“ เออๆ พักผ่อนเยอะๆมึง ” มันตบไหล่ผมเบาๆ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก ..

“ กี่โมงแล้ววะ ? ”

เงียบไปก็ไม่ดีนะ หาเรื่องคุยหน่อยแล้วกัน - -

“ หกโมงครึ่งแล้วว่ะ .. ”

“ เห้ย มึงเดี๋ยวกูมานะ ไปรอกูอยู่หน้าม. เดี๋ยวกูไปหา ”

ผมรีบวิ่งออกไปจากห้องตรงไปทางตึกสี่ทันที ตายห่าละ ทำไมกูลืมวะเนี่ย ? -*-

แฮ่กๆ ถึงซักที อยู่ไหนวะ ? ผมมองหาคนที่นัดผมมาที่นี้ทันทีที่มาถึง - -

นั้นไง .. ยืนสายตาอาฆาตเลยนะครับพี่ ผิดนัดนิดหน่อยเองงง -3-

“ แกมาสาย.. ”

“ โอ้ยย พี่นิดหน่อยเองง โกรธไปได้ แล้วมีเรื่องอะไรจะพูดกะผมล่ะ ? ”

รีบเข้าประเด็นจะได้ไปหาซึงยูนของผมซักที -3-

“ พ.. พี่จะบอกว่า ”

จะตะกุกตะกักทำไมวะเนี่ยยยย ? - -

ผมรอฟังพี่มันพูดอย่างใจจดใจจ่อ ตากระตุกข้างขวาวะ..

“ พี่รู้สึกว่า.. ความรู้สึกที่พี่ให้กับซึงยูนมันเปลี่ยนไป.. ”

เฮ้ย..

“ พี่ไม่ได้ชอบซึงยูนแล้ว.. ”

“ บอกผมทำไมล่ะ ? .. ”

บอกกูเพื่ออะไรวะพี่ ? ให้กูคิดมากทำไม ? ..

“ ก็เพราะว่าแกเป็นเพื่อสนิทซึงยูนเค้าไง.. ”

พี่แม่ง..

ผมเดินออกมาจากพี่จินวูโดยไม่ได้พูดอะไรต่อแล้ว ตรงไปทางหน้าม.ทันที

“ ไปไหนมาวะ ? ไปเหอะ ไปแดกเหล้ากันกูนัดพวกเพื่อนคนอื่นไว้ละ .. ”

มันพูดเองเสร็จสรรพแล้วลากผมไปที่รถทันที ผมก็เดินตามมันไปไม่ได้ขัดข้องอะไร กูจะบอกมึงดีมั้ยวะ ?

ณ. ผับทูทู

ผมเดินเข้ามากับซึงยูนแล้วตรงไปนั่งตรงบาร์ทันที ทำไมกูไม่ค่อยอยากกินเลยวะเนี่ย - -

“ เอามาลิบูหนึ่ง มึงเอาไรป้ะ ? ”

“ วอดก้าหนึ่ง ” ผมตอบมันไปเบาๆแล้วเหม่อมองไปรอบๆผับ ที่นี้มันก็ที่มั่วสุมดีๆนี้เองแหล่ะเนอะ -..-

“ อ่ะมึงได้ละ.. ” มันยื่นวอดก้ามาให้ผมแล้วยกแก้วตัวเองขึ้นดื่ม ผมรับมาจากมันแล้วก็ยกขึ้นดื่มบ้าง

“ มึง.. ”

ซึงยูนที่เมื่อกี้ยังยิ้มร่าอยู่ ตอนนี้รอยยิ้มนั้นมันหายไปจากใบหน้าหวานแทนด้วยสีหน้าที่ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน..

ผมมองตามมันไปก็เจอคนที่ทำให้ผมกลุ้มขนาดนี้..

พี่จินวูที่กำลังเต้นอยู่บนฟลอร์เต้นอย่างยั่วยวนกับใครอีกคนที่ก็ดูจะชอบในสิ่งที่ร่างนั้นทำอยู่ไม่น้อย ผมมองกลับไปหาไอ้ซึงยูนแต่ตอนนี้มันไม่อยู่ที่เดิมแล้ว พอหันไปหาไอ้พี่จินวูก็เจอซึงยูนที่ตอนนี้กำลังเป็นจุดสนใจของใครหลายคนในผับเพราะมันกำลังถูกชกกองอยู่บนพื้น ไอ้ห่า ! ไปทำอะไรตรงนั้นวะ นิสัยบ้าดีเดือดแบบนี้แม่งยังไงก็แก้ไม่หาย ผมวิ่งเข้าไปแยกมันออกจากผู้ชายคนนั้นแล้วพามันออกจาผับนั้นทันที

“ ปล่อยกู ! กูจะไปหาพี่จินวู !! ”

“ พี่จินวูเขาไม่รักมึงแล้ว มึงจะกลับไปหาพี่เขาทำไม !? ”

ผมตะคอกใส่มันเสียงดังจนคนผ่านไปมามองกันเป็นตาเดียว แต่ตอนนี้ผมไม่สนใจอะไรแล้ว ผมจะทำให้ซึงยูนตาสว่างซักที ..

มันเงียบไม่ตอบอะไรผม แต่กลับได้ยินเสียงสะอื้นจากคนด้านหน้าแทน..

“ กูรักพี่จินวู แต่ทำไมพี่จินวูทำกับกูแบบนี้วะ กูไม่เข้า .. อืม ”

ก่อนที่มันจะได้พูดจบผมก็ปิดปากทันด้วยปากผมเรียบร้อยแล้ว ไม่ได้รุกล้ำแค่จูบอยู่เฉยๆ นานกว่าผมจะผละออก พอผละออกคนด้านหน้าก็เงียบไม่พูดอะไรอีก..

“กูขอโทษนะ.. กูรู้ว่ามึงรักพี่จินวูมาก แต่พี่เขาไม่ได้รักมึงแล้ว.. ”

“...”

“ ถึงมึงจะไม่มีพี่จินวูแล้ว แต่มึงก็ยังมีกู ”

“...”

“ ซึงยูน.. ”

ผมเชยคางมันขึ้นให้มันสบตากับผม ตอนนี้หัวใจของผมมันเต้นแรงจนจะทะลุออกมาเต้นระบำข้างนอกตัวอยู่แล้ว..

“ กูชอบมึงนะ.. ”

“ ซึงฮุน คนนี้แหละ จะทำให้มึงลืมพี่จินวูเอง.. ”

.

.

.

.

“ อืม ช่วยกูด้วยนะ ”

เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ..

ยังไงมันก็ต้องจบลงเศร้าอยู่แล้วล่ะ..

แต่มันก็ไม่แน่เสมอไปหรอกเนอะ ซึงยูน.. J

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk : เกิดขึ้นด้วยความไม่ตั้งใจ มันเลยงงๆไปซักนิด -..- ผู้ร่วมอุดมการ์ณจิ้นคู่นี้คือ 

@LEE92K ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะแจ้ะ -3-