SF {BJIN} : Love Secret

SF {BJIN} : Love Secret 

Another : IAMKAVIP

Rate : PG-15

.



.



.



.
สวัสดีครับ ผมคิมฮันบินหรือชื่อที่คนอื่นชอบเรียกคือ B.I แหล่ะครับ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบเรียกกันแบบนั้น -3- ตอนนี้ผมเป็นเด็กฝึกอยู่ที่ YG entertainment ครับ ที่ผมมาเป็นเด็กฝึกที่นี้เพราะว่าความฝันของผมคือเป็นแรปเปอร์ที่มีชื่อเสียง และความฝันของผมก็กำลังจะเป็นความจริงแล้วครับเพราะปลายปีนี้ผมอาจจะได้เดบิวต์



เพราะว่าซาจังนิมยางฮยอนซอกได้ประกาศกับพวกผมว่าจะมีโปรเจครายการใหม่ของค่าย ซึ่งจะมีเด็กฝึกของค่ายทั้ง 11 คน นั้นก็คือพวกผมแหล่ะครับ แบ่งเป็น 2 ทีม Team a และ Team b แข่งกัน และ ทีมใดทีมหนึ่งในในสองทีมนี้จะได้เดบิวต์ ..



ใช่ครับ พวกผมต้องแข่งกันเอง มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดนะครับ ที่ต้องมาแข่งกันเองกับพวกพี่ๆน้องๆที่ฝึกด้วยกันมาหลายปี แต่มันก็เลี่ยงไม่ได้แหล่ะครับเพื่อความฝัน .. ในทีมของพวกผมก็มี คิมฮันบินสุดหล่อ ! -..- จุนฮเวมักเน่ของทีมปากร้ายสุด ดงฮยอก ยุนฮยอง บ็อบบี้หรือ จีวอน ที่ฝึกด้วยกันมาสามปี และ ฮยองจินฮวานพี่ใหญ่ในทีม แต่ตัวกับอายุนี่ไม่ใช่เลยอ่ะ - -
ตัวเล็กๆ ขาว ตี๋ ตาตี่ ปากบางๆ ..
น่ารัก ..


.


.


.


เฮ้ย ! นี้ผมคิดอะไรเนี่ย -3- พี่เขาเป็นผู้ชาย ผู้ชายๆๆๆๆ ท่องไว้ๆๆ .. เฮ้อออออ
ผมเป็นอะไรไปเนี่ย ?


‘ ย่า ! มาซ่อมดิ มัวนั่งเหม่ออะไรเล่า ? ‘ 


ตายยากจริงๆนะครับพี่ -..- พึ่งคิดถึง เอ้ย ! พูดถึง
( ในใจ ) เมื่อกี้เอง -3-


‘ ครับพี่ๆ ไปแล้ว ‘ 

แล้วผมก็ต้องไปซ้อมเพื่อการแข่งขันครั้งต่อไปที่ซาจังนิมบอกว่า ทีมที่ชนะจะได้ไปพักผ่อน งานนี้คิมฮันบินสู้สุดใจ !


.


.


.


.




01.30 AM

.


.


.
‘ เหนื่อย ๆ ๆ อยากกลับถึงหอเร็วๆแล้วว ‘


‘ อย่าบ่นน่า ! เดี๋ยวแข่งพรุ่งนี้เสร็จแล้วพวกเราก็ได้พักผ่อนยาวแล้วว ‘


‘ มั่นใจจริงๆนะ คิมฮันบิน ! ‘ 

บ็อบบี้ตอบผม แหม ! ยังไงเราก็ชนะอยู่แล้วนิ่ ! ไม่แปลกนี้หว่า -3- ผมยักไหล่เบาๆด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทำให้พวกที่เหลือหัวเราะกันได้


‘ เอ้า ! มาพรุ่งนี้ก็เต็มที่นะ ! ใครทำทีมแพ้นะ .. ‘ 


ผมทำท่าเชือดคอให้พวกนั้นกลัว แต่กลับได้เสียงหัวเราะแทนอาการกลัวซะงั้น  นี้ ! ชั้นเป็นหัวหน้าทีมนะ -..-
พวกเราคุยกันเพลินจนไม่รู้ว่ามาถึงหอตอนไหนด้วยซ้ำ ตอนนี้พวกผมก็กำลังจะนอนแล้วครับ เพื่อเต็มที่กับวันพรุ่งนี้ .
.
.
.
.
06.30 AM

กริ้ง !!!
เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังลั่นปลุกผมจากนิทราได้ไม่ยาก ทีหลังต้องไปหานาฬิกาปลุกที่เสียงเบากว่านี้หน่อย -3- อันนี้เสียงดังแสบแก้วหูมากอ่ะ -.-
ผมเดินออกมาจากห้องปลุกสมาชิกคนอื่นตามลำดับเริ่มจากไอ้มักเน่จุนฮเวที่ปลุกยากที่สุด
-..- ดงฮยอก ยุนฮยอง บ็อบบี้ และ พี่จินฮวาน รู้มั้ย ว่าทำไมผมถึงปลุดพี่จินฮวานสุดท้ายเพราะพี่เขาปลุกง่าย สะกิดนิดหน่อยก็ตื่น ผมไล่ปลุกตั้งแต่ไอ้มักเน่ จนถึง บ็อบบี้ ตอนนี้ทุกคนตื่นกันหมดแล้วเหลือแต่พี่จินฮวาน ผมเดินไปเข้าไปในห้องพี่จินฮวานที่ไม่ได้ล็อค ..
ภาพที่ผมเห็นคือพี่ใหญ่ของทีมกำลังนอนหลับอย่างสบายใจ แหม ! ไม่คิดจะตื่นเองเลยหรอครับพี่ ! -.-
ผมเดินมาหาพี่เขาใกล้ๆ หน้าตาตอนหลับกับตอนตื่นไม่ต่างกันเท่าไหร่เลย - o -
หลับตาพริ้ม กำลังฝันดีอยู่แน่เลย หน้าตาตอนหลับนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ ตาคมสวยที่ตอนนี้ปิดสนิท จมูกโด่งเป็นสัน แก้มแดงน่าหยิก และ ปากแดงๆที่เผยอออก ..



ผมรู้สึกเหมือนกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ ตอนนี้หน้าของผมกับหน้าพี่เค้าอยู่ไกล้กันมากจนร๔สึกได้ถึงลมหายใจแผ่วๆของคนตรงหน้าที่กำลังหลับอยู่ ผมค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของเรากำลังจะแตะกัน ..



ฝุบ !



อยู่ดีๆ พี่จินฮวานที่ผมคิดว่ากำลังหลับกลับตื่นขึ้นมา ผมผละออกแทบจะทันที ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูด ได้ยินแค่เสียงแอร์ที่ทำหน้าที่ของมัน .. และเสียงหัวใจของผมที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าคนที่อยู่บนเตียงจะได้ยิน ..


‘ เฮ้ ! พวกนายไม่ไปแต่งตัวล่ะ ? ‘ 


บ็อบบี้ที่เปิดประตูเข้ามาและพูดทำลายบรรยากาศมาคุในห้อง พร้อมหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ต่างจากผม ที่ตอนนี้หน้าเจื่อนสนิท - -


‘ ป .. ไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ ! ‘ 

พี่จินฮวานที่รีบวิ่งออกไปจากห้อง เหลือเพียงผมกับบ็อบบี้ ที่ดูงงกับสถานการ์ณที่เกิดขึ้น และสอบสวนทันที -..-


‘ เฮ้ย ! เป็นไรกันวะ ? ทำไมพี่จินต้องพรวดพราดออกไปขนาดนั้นด้วยอ่ะ ? ‘


‘อยากฟังจริงๆ หรอ ? ‘ ผมพูดถามย้ำอีกทีเพื่อความแน่ใจ ว่าอยากฟังเรื่องที่มันเกิดขึ้นเมื่อกี้จริงๆ ..


‘ พูดแบบนี้หมายความว่าไง ? ‘ ..


ผมถอนหายใจยาว กอ่นจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้บ็อบบี้ฮยองฟัง …
.


.


.


.


‘ ฮะ ! แกจูบพี่จินฮ.. ‘ 

ผมรีบเอามือตะครุบปากคนตรงหน้าทันที


‘ ชู่ว ! พี่จะพูดเสียงดังทำไมเล่า ? ‘

ผมพูดก่อนจะคลายมือออกจากปากคนด้านหน้า


‘ โทษทีๆ ก็ตกใจนี้หว่า งั้นแบบนี้แสดงว่าแกชอบพี่เขาหรอ ? ‘



จึ้ก ! มันช่างแทงใจดำอะไรขนาดนั้น - -



‘ ไม่รู้ว่ะพี่ ! มันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบก็ได้ อย่าไปสนใจเลย ! ‘


‘ หึ ! คิมฮันบินอย่าหลอกใจตัวเองเลย ‘ 


พี่เขาตบไหล่ผมทีนึง ก่อนจะยิ้มให้
และเดินออกไปจากห้อง .. หมายความว่าไง ? หลอกใจตัวเอง ผมไม่ได้หลอกใจตัวเองซะหน่อย ทั้งหมดมันก็เป็นแค่ อารมณ์ชั่ววูบ …


20.00 AM


ตอนนี้พวกเราทั้งสองทีมกำลังรอประธานยางและสตาฟคนอื่นๆอยู่ ระหว่างรอพวกเราก็คุยกันตามประสาพี่น้อง แต่มีหนึ่งคน ที่คงจะไม่อยากคุยกับผมอีกแล้วล่ะ ..



‘ เข้าไปคุยดิ ! พี่จินฮวานเขาไม่โกรธนายหรอกน่า ‘ อยู่ดี ๆ บ็อบบี้ก็เข้ามา



‘ ไม่กล้าว่ะพี่ เดี๋ยวค่อยคุยแล้วกัน ‘ ผมพูดส่ง ๆ ไปงั้นแหล่ะครับ ผมไม่กล้าคุยหรอก ..



‘ โอเค .. ‘ บ็อบบี้ดูเหมือนจะเข้าใจผมจึงปล่อยให้ผมอยู่ตามลำพัง
.


.


.


.


การแสดงของพวกผมทั้งสองทีม จบลงแล้ว เหลือแต่คะแนนโหวตของคนในห้องที่ตัดสินแพ้ชนะเท่านั้น
พรึ่บ !



‘ ทีม B ชนะ ในการแข่งขันครั้งนี้ พวกนายจะได้ไปพักผ่อน ส่วนทีมที่แพ้ฝึกให้มากขึ้น ไปล่ะ ‘



‘ คัมซาฮัมนีดา ! ‘ 

พวกผมพูดพร้อมกัน ปนะธานยางและสต๊าฟคนอื่นๆก็ออกไปหมดแล้ว พวกผมก็พูดให้กำลังใจพี่ๆ ทีมเอ และขึ้นรถเพื่อไปพักผ่อนตามคำสัญญาของท่านประธานยาง
ระหว่างที่กำลังนั่งรถไป พวกผมก็ร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังและสนุกกับทริปครั้งนี้ให้เต็มที่ !



พวกผมมาถึงที่พักที่ท่านประธานเตรียมไว้ให้แล้ว สมกับเป็น CEO ของ วายจี โรงแรมหรูมาก -.- ผมจะกล้านอนมั้ยเนี่ย ? -3-


‘ ฮยอง ๆ พวกเราต้องแยกกันนอนนะห้องละ 2 คน แล้วซาจังนิมก็จับคู่ไว้ให้แล้วด้วย ‘


โหอะไรแว้ ! - o – นึกว่าจะได้นอนคนเดียวซะอีก -3-

‘ ผมนอนกับจุนฮเว พี่บ็อบบี้นอนกับดงฮยอก แล้วก็พี่ฮันบินนอนกับพี่จินฮวาน โอเคนะ ? งั้นขึ้นไปน .. ‘


‘ ฮะ ! ! ‘ 


ทั้งผมทั้งพี่จินฮวานอุทานออกออกมาพร้อมกันเสียงดังจนทุกคนหันมามองกันเป็นตาเดียว ยกเว้น บ็อบบี้ที่รู้เรื่องทั้งหมดก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ผม ฮึ้ย ! -. .- คิดถูกคิดผิดเนี่ยเล่าให้พี่มันฟัง - -

‘ ทำไมหรอพี่ ? ‘ 

จุนฮเวที่ดูเหมือนจะสงสัยมากกว่าใครเพื่อนหันมาถามผมทั้งสองคน ตอบยังไงดีวะเนี่ยย ?


‘ ไม่มีอะไรหรอก ‘ พี่จินฮวานตอบเสียงเบามาก เบาจนน่ากลัว -3-



‘ ใช่ ๆ ไม่มีอะไร ‘ เออ ออ ตามไปก่อนแล้วกัน - -



‘ งั้นขึ้นไปนอนกันดีกว่าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว - o - ‘ 


ทุกคนพยักหน้าและขึ้นห้องตัวเองไป พวกผมสองคนก็เหมือนกัน 

แต่ ไอ้บรรยากาศน่าอึดอัดนี้มันคืออะไรเนี่ย ? T T ทำไงดีเนี่ย ๆ ?


นอนไง ! นอนคือสิ่งที่ดีที่สุด ผมหยิบผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน ขัน ( ? ) อุปกรณ์อาบน้ำทั้งหมด เข้าห้องน้ำและเตรียมตัวอาบน้ำนอน เพื่อให้หลถดพ้นจากบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ซะที - - ..

.


.



.
สดชื่น ! อาบน้ำแล้วโอเคขึ้นเยอะเลย ผมหยิบผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ.. อ้ากกกกกกก ! ไม่ต้องแปลกใจว่าผมเห็นอะไร ..
คิมจินฮวานกับผ้าขนหนูตัวจิ๋วพันรอบเอวสภาพหมิ่นเหม่ที่จะหลุดไม่หลุด -//////-
ทำแบบนี้จะฆ่ากันใช่มั้ยฮะ ! ตัวขาวชะมัด อยากจับกินทั้งตัวให้รู้แล้วรู้รอด …



เฮ้ย ! อย่าคิด ๆ ๆ คิมฮันบิน ผู้ชาย ผู้ชาย ..



‘ เฮ้ย ! ‘

คนตรงหน้าผมที่เหมือนจะพึ่งรู้สึกตัวว่าถูกผมจ้องก็รีบหาผ้าเช็ดตัวอีกผืนขึ้นมาห่มตัวแทบจะทันที


‘ ม .. มองอะไรเล่า ? ‘



 ผมโรคจิตรึป่าว ? ที่คิดว่าหน้าแดง ๆ ตอนนี้ของพี่จินฮวานดูน่ารักชะมัด ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเมา ไม่ใช่เมาเหล้าแต่เมาคนตรงหน้าเนี่ยแหละ ..
ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาคนตรงหน้าเรื่อยๆ พี่จินฮวานก็ถอยไปเรื่อย ๆ จนหลังติดตู้ จนมุมแล้วพี่
ไม่รอดผมหรอก ..


ผมเดินเข้าไปประขิดคนตรงหน้า เอามือทั้งสองข้างกั้นคนตรงหน้าไว้เพื่อไม่ให้หนีไปไหนอีก ..


‘ จ .. จะทำอะไร ? ‘ 


พี่จินฮวานถามเสียงสั่น ทำไมน่ารักแบบนี้ครับพี่ ผมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะ ค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปไกล้เรื่อย ๆ จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกัน ..




‘ ผมขอนะ .. ‘




ผมพูดก่อนจะประกบจูบคนตรงหน้าแผ่วเบาไม่ได้รุกล้ำ .. แต่แปลกที่คนตรงหน้าไม่ผละออกแต่กลับขยับปากเบาๆ แล้วเอามือคล้องคอผมให้เข้าไปไกล้ขึ้น ทำแบบนี้มันยั่วกันชัด ๆ
นานนับนาทีกว่าคนโดนจู่โจมจะผละออกเอง พวกเราสองคนมองหน้ากัน จนคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเบือนหน้าหนี



‘ เขินหรอ ? ‘ ผมถามแกล้งให้พี่เขาเขินเล่น ๆ ถารู้ว่าตอนเขินน่ารักขนาดนี้ล่ะก็นะ -///-


‘ ป .. ป่าวนะ ‘ ทำไมน่ารักขนาดนี้ครับพี่ !



ฟอด !



ผมหอมแก้มคนตรงหน้าไปฟอดใหญ่ ก็มันอดใจไม่ไหวนี้ครับ > <


‘ นี้ ! อย่านะ ! พี่ยังโกรธนายอยู่นะ ! ‘ เรื่องอะไรวะ ? -..-



‘ ไม่ต้องมาทำเป็นจำไม่ได้ เรื่องที่นายจะลักหลับพี่ไง ‘ อ๋อออออ ยังไม่ลืมอีกหรอเนี่ย ? - o –



‘ อย่าโกรธผมเลยนะ ๆๆ ‘ อ้อนที่สุดเท่าที่ชีวิตเคยทำมา - -



‘ … ‘



‘ นะครับ .. ‘ เพิ่มอีกเลเวล - 3 -



‘ ก็ได้ … ‘



‘ น่ารักที่สุดเลย ! ‘ กะจะหอมอีกรอบแต่คนตัวเล็กห้ามไว้ก่อน



‘ นายทำแบบนี้ในฐานะอะไร ? ‘


.


.


.


.


.


‘ แฟนไงครับ .. ‘ ผมกระซิบเสียงแหบข้างๆหูอีกคน



‘ ไอ้บ้า ! พี่รับแกเป็นแฟนเมื่อไหร่มิทราบ ! ‘



‘ งั้นเป็นแฟนกันนะครับ .. ‘
.


.


.


‘ เราเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ คนในทีม แฟนคลับ คนอื่น ๆ เขาจะยอมรับหรอ ? ‘


‘ ถ้าเรารักกันจริงๆ ผมเชื่อว่าพวกเขาต้องยอมรับ เชื่อใจผมนะ ‘
ผมจะไม่หลอกใจตัวเองอีกต่อไป ตอนนี้ผมจะทำตามที่หัวใจบอก ..


.


.


.


‘ พี่จะเชื่อใจนา .. อื้ม ‘ จูบนี้คงเป็นจูบที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยจูบมา


ผมว่าผมคงตกหลุมรักพี่คนนี้เข้าจริงๆแล้วสิ ..


‘ ป .. ปล่อยก่อนพี่ว่าเราไปใส่เสื้อผ้ากันก่อนดีกว่ามั้ย ? ‘



‘ ผมรอไม่ไหวแล้ว .. ‘

.

.

.

วันนี้คงเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในโลกอีกวันเลยล่ะครับ ..

.



#ตัดจบ 


Talk : เลิฟยูผู้อ่านนนน > 3 <